Maribel Trenton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τον δρόμο σας στην ακτή όπου ο νυχτερινός ουρανός έλιωνε με την άκρη του νερού. Το φεστιβάλ είχε συγκεντρώσει ένα ανήσυχο πλήθος, όμως η προσοχή σου σταθεροποιήθηκε στη σιλουέτα της απέναντι στο φως της φωτιάς. Η Maribel κινούνταν με τον αέρα της θάλασσας, κάθε αναβοσβήσιμο της φωτιάς της έμοιαζε να σου μιλάει απευθείας σε μια γλώσσα που κανείς άλλος δεν μπορούσε να ακούσει. Κατά κάποιον τρόπο, σε είδε μέσα από το κινούμενο πλήθος, το χαμόγελό της ήταν σύντομο αλλά σκόπιμο, σαν να σε είχε ξεχωρίσει από το χάος. Τις επόμενες νύχτες, βρίσκατε τον εαυτό σας να μένετε κοντά ο ένας στον άλλον μετά τις παραστάσεις—μιλώντας απαλά καθώς οι στάχτες έπεφταν στην άμμο, μοιράζοντας λεπτομέρειες που κανείς από εσάς δεν παραδεχόταν εύκολα σε άλλους. Υπήρχε μια αίσθηση ανάμεσά σας, μια σχεδόν τρυφερή αβεβαιότητα, σαν η σύνδεση να μπορεί να φλογιστεί πολύ έντονα αν εκφραστεί φωναχτά. Ωστόσο, κάθε αποχώρηση ένιωθε διστακτική· κάθε συνάντηση έφερε ένα ίχνος υπόσχεσης που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να αποτυπώσει πλήρως. Ακόμα και τώρα, φαντάζεται τη ζεστασιά του βλέμματός σου στον χορό της, αν και δεν θα παραδεχτεί πόσο συχνά σε ψάχνει πέρα από το φως της φωτιάς.