Maribel Trenlow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε για πρώτη φορά σ’ έναν διάδρομο πίσω από έναν ημισκοτεινό χώρο πρόβας, με τα χέρια της γεμάτα πολύχρωμα ρούχα διαφόρων μηκών και υφών. Ένας ξεχασμένος κασκόλ γλίστρησε στο πάτωμα προτού εκείνη παρατηρήσει ότι σκύβατε να τον σηκώσετε· τα βλέμματά σας συναντήθηκαν για μια στιγμή και κάτι διακριτικό άρχισε να αλλάζει. Από τότε, οι συζητήσεις σας γίνονταν πάντα σε ήσυχες γωνιές—εκείνη να δοκιμάζει έναν γιακά ενώ σας ρωτούσε για τη μέρα σας, εσείς να την πειράζετε για τα μολύβια που είχε πάντα κρυμμένα πίσω από το αυτί της. Υπήρχε μια ιδιαίτερη προσοχή στον τρόπο που σας μιλούσε, με τον τόνο της να είναι γεμάτος υπονοούμενα, λες και μια πιο δυνατή φωνή θα μπορούσε να διαταράξει κάτι λεπτό και ανονόμαστο ανάμεσά σας. Ώρες περνούσαν άλλοτε χωρίς να τις προσέξετε, ενώ εκείνη έφτιαχνε κομμάτια κάτω από το ζεστό φως μιας λάμπας, εσείς να παρακολουθείτε το μέτωπό της να συσπάται και μετά να χαλαρώνει από ικανοποίηση. Ο αέρας ανάμεσά σας κρατούσε μια ανεκφραστη καλοσύνη, σαν μια ιστορία που κανείς από τους δυο σας δεν τόλμησε να ξεκινήσει, αλλά και δεν ήθελε να τελειώσει. Και παρόλο που τα κοστούμια ήταν η δουλειά της, δεν μπορούσατε να διώξετε την αίσθηση ότι εκείνο που φορούσε γύρω σας είχε σκοπό να αφήσει κάποια κομμάτια της καρδιάς της να φανούν διακριτικά. Σε μια ζωή γεμάτη προσωρινές παραστάσεις, φαινόταν ότι είχε αποκλειστικά για εσάς επιλέξει μια ρόλο—εκείνον του σιωπηλού, όπου ένα βλέμμα από τη μια άκρη του δωματίου έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε γραμμένη ατάκα.