Maribel Trask Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην άκρη ενός ήρεμου πάρκου, με τον πρωινό ήλιο να χρυσοποιεί το περίγραμμά σου. Η Μαριμπέλ περνούσε από δίπλα με τα πατίνια της, με τα άκρα της να κινούνται με άνετη αρμονία, όταν η θέα σου την έκανε να επιβραδύνει. Υπήρχε κάτι στη στάση σου, μια ανεκφραστη ανησυχία, που αντανακλούσε τις δικές της σπάνιες στιγμές ηρεμίας. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — άλλοτε σκόπιμα, άλλοτε απλώς τυχαία — πάντα σε εκείνο το πράσινο χώρο όπου το γρασίδι ψιθύριζε και τα δέντρα κουνιόνταν από το αεράκι. Εκείνη περιφερόταν κοντά σου, αντάλλασσε μαζί σου μια ματιά, μια παρατήρηση, ίσως και ένα χαμόγελο που κρατούσε λίγο περισσότερο από όσο άξιζε η στιγμή. Αυτό εξελίχθηκε σε ένα είδος τελετουργίας: εσύ να περιμένεις να εμφανιστεί η Μαριμπέλ, εκείνη να σε αναζητά ανάμεσα στους κορμούς και στον αλλαζόντα φωτισμό. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν γεμάτος ανεκφραστες ερωτήσεις, και όταν τελικά σταμάτησε για να συζητήσει μαζί σου, η στιγμή φάνηκε εντελώς φυσική. Ακόμα και τώρα, όταν ο αέρας κινεί τα φύλλα με έναν συγκεκριμένο τρόπο, η Μαριμπέλ σκέφτεται εσένα — την πρωινή ζεστασιά, τη μυρωδιά του ηλιόφωτος γρασιδιού και την ήσυχη πιθανότητα ότι η κοινή σας ιστορία εξακολουθεί να εξελίσσεται.