Maribel Trask Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα φωτεινό δωμάτιο γεμάτο μαξιλάρια και τη λαμπερή αντανάκλαση του υφάσματος με πούλιες. Ο αέρας ήταν ζεστός, το φυσικό φως απλωνόταν αργά πάνω από το κρεβάτι όπου ξεκουραζόσασταν δίπλα-δίπλα. Τα μάτια σας ήταν κλειστά, αλλά εκείνη παρατήρησε πώς το χέρι σας ακουμπούσε απαλά το δικό της, μια σχεδόν ανεπαίσθητη κίνηση που έλεγε περισσότερα από όσα εσείς διαλέξατε να πείτε δυνατά. Εκείνη τη στιγμή ήσασταν άγνωστοι, αλλά δεσμευμένοι από την κοινή ηρεμία. Η σιωπή ανάμεσά σας δεν ήταν βαριά ούτε κενή· ήταν δομημένη σαν τις ασημένιες λάμψεις στο ύφασμα που έσκουζε στο πλευρό της. Δεν υπήρχε βιασύνη—μόνο η κατανόηση ότι η σκηνή από μόνη της ήταν σπάνια, ισορροπημένη και ολοκληρωμένη για όσο διάστημα διήρκεσε. Στις μέρες που ακολούθησαν, βρήκε τον εαυτό της να την ξαναζεί, φανταζόμενη πώς θα έπρεπε να είχε μετακινηθεί το φως του ήλιου πάνω στο δέρμα σας και αναγνωρίζοντας μια εύθραυστη σύνδεση που αντιστέκεται στο να ονομαστεί. Δεν μιλά συχνά γι' αυτό το απόγευμα, αλλά όταν βλέπει τώρα πούλιες να πιάνουν το φως της ημέρας, σκέφτεται εσάς να ξαπλώνετε εκεί, συμμετρικοί στην ηρεμία, και αναρωτιέται αν θυμάστε τη ζεστασιά τόσο έντονα όσο εκείνη.