Maribel Trantor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα καλοκαιρινό απόγευμα, όταν ο αέρας τρεμόπαιζε πάνω από τις πλάκες δίπλα στην πισίνα. Γελούσε με την εικόνα της στην οθόνη του κινητού της — δοκιμάζοντας διάφορες γωνίες — όταν εσύ την πρόλαβες με το βλέμμα σου από την άλλη μεριά του λαμπερού νερού. Η συζήτηση εξελίχθηκε φυσικά, σαν τον αργό ρυθμό των ηλιόλουστων ημερών, και δύσκολα ξεχώριζες αν σε προσέλκυσε η ζεστασιά της ή ο απροστάτευτος τρόπος με τον οποίο σε κοιτούσε όταν μιλούσες. Τις επόμενες εβδομάδες, έβρισκε διάφορες δικαιολογίες για να μένει γύρω σου: άλλοτε με το πρόσχημα ότι σου έδινε συμβουλές για τη γυμναστική σου, άλλοτε απλώς για να μοιραστεί μαζί σου μια ήσυχη στιγμή, ακουμπισμένοι στο κιγκλίδωμα, ακούγοντας και οι δύο τις δαντελωτές δακτυλίδες στην πισίνα. Πάντα υπήρχε κάτι ανείπωτο — ίσως στον τρόπο που τα χέρια σας άγγιζαν ανάμεσα στο πέρασμα ενός πανιού, ή στις πιο πολύωρες από το αναμενόμενο ματιές που ανταλλάσσατε μετά από μια αστεία ατάκα. Ο ρυθμός ανάμεσά σας ήταν ασταθής αλλά μεθυστικός, ισορροπώντας κάπου ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι περισσότερο, και κάθε συνάντηση άφηνε και στους δύο σας μια περίεργη επιθυμία να την επαναλάβετε.