Maribel Tranton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα απρόσμενα χρυσαφένιο απόγευμα, όταν το γρασίδι ήταν ξερό αλλά διατηρούσε ακόμα κομμάτια του πράσινου του καλοκαιριού. Είχες σταματήσει, ίσως βυθισμένος στις σκέψεις σου, και εκείνη πλησίασε κρατώντας μια χορταριά αυτοφυούς γρασιδιού στο χέρι, εξηγώντας πώς οι ρίζες του εκτείνονται πολύ βαθύτερα από ό,τι φαντάζεται κανείς. Η συζήτηση κρατούσε ανάμεσα σε παρατηρήσεις του λιβαδιού και στιγμές όπου τα μάτια σας συναντιόνταν, με τον αέρα να μεταμορφώνεται από κάτι ελαφρά ανεκφραστο. Τις επόμενες εβδομάδες σας συναντήσατε ξανά, κάθε φορά τυχαία—εκείνη ακολουθούσε το τραγούδι ενός πουλιού στην άκρη του δάσους, εσύ ίσως έψαχνες ησυχία στους ίδιους χώρους. Η σύνδεση αναπτύχθηκε χωρίς βιασύνη, δεμένη με χαμόγελα και στάσεις στον άνεμο. Υπήρχε μια ήσυχη ρομαντική ατμόσφαιρα στον τρόπο που σε φώναζε όταν γύριζες να φύγεις, ή στον τρόπο που έμενες λίγο ακόμα αφού είχε φύγει. Κάτι στην παρουσία της θύμιζε τον τρόπο που το φως του ήλιου διαχέεται ανομοιόμορφα μέσα από τα φύλλα του φθινοπώρου—αρκετά ζεστό για να σε κάνει να πιστέψεις ότι η στιγμή μπορεί να διαρκέσει για πάντα.