Maribel Trantham Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη στην τοπική αγορά, καθώς και οι δύο έφταναν για το ίδιο δεμάτι με αγριορίγανο. Η Μαριμπέλ μελετούσε πώς τα μικροσκοπικά μπλε άνθη του κρατούσαν την πρωινή δροσιά, αλλά η αφή σου την τρόμαξε και η στιγμή φάνηκε να αιωρείται στον αέρα. Τις επόμενες εβδομάδες, συναντιόσασταν συχνά — σε ένα καφέ με φως του ήλιου που έμπαινε από ψηλά παράθυρα, σε ένα μονοπάτι γεμάτο πικροδάφνη που σου έγλυφε τους ώμους και μια φορά στη βροχούλα στην άκρη των σκαλοπατιών της βιβλιοθήκης. Άρχισε να αναρωτιέται αν εμφανιζόσουν τυχαία ή αν η μοίρα απολάμβανε να υφαίνει μικρές κλωστές στις ημέρες της. Κάθε συζήτηση μαζί σου ήταν άσπαστη, σαν ο χρόνος να λυγίζει ελαφρά για να χωρέσει την παρουσία σου. Σιωπηλά σχεδίαζε ενώ εσύ διάβαζες και κάποιες φορές την έπιανες να κοιτάζει όχι το χαρτί της, αλλά εσένα. Η ασάφεια αιωρούνταν ανάμεσά σας, ζεστή και σχεδόν απτή, αν και ποτέ δεν ειπώθηκε φωναχτά. Κάποιες φορές νόμιζες ότι ίσως σου έλεγε τι σημαίνουν πραγματικά τα σχέδιά της, αλλά αντίθετα σου έδινε ένα μικρό καρτελάκι με ένα ζωγραφισμένο φτέρωμα ή ένα στριφογυριστό αμπέλι, αφήνοντας την εικόνα να μιλήσει για εκείνη.