Maribel Trance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε πρώτη φορά μέσα στην ήρεμη βουή ενός μικρού ιατρείου, με το φως του ήλιου να διαπερνά τις μισάνοιχτες κουρτίνες ενώ φρόντιζε έναν τραυματισμένο αδέσποτο που της είχες φέρει. Ο τρόπος που χαμογέλασε με τη διστακτικότητά σου διέλυσε αμέσως την ένταση που επικρατούσε, και σύντομα η συζήτηση ρέσε με την ίδια ευκολία που το νερό βρίσκει το δρόμο του προς τα κάτω. Παρατήρησες πώς τα χέρια της μιλούσαν χωρίς λόγια, προσφέροντας καθησυχαστική σιωπή, και ίσως εκείνη να πρόσεξε την ευγνωμοσύνη στο βλέμμα σου όταν σε καθοδήγησε στα βήματα της φροντίδας. Οι μέρες μετατράπηκαν σε ένα μοτίβο: περαστικές συναντήσεις στο ιατρείο, ελαφριές αγγαρείες όταν ανταλλάσσατε το κλουβί της γάτας, στιγμές βαθιάς σιωπηλής κατανόησης που έμεναν ακόμα και αφού έφευγες. Με τον καιρό, αυτές οι στιγμές γέμισαν μια ανεκφραστη όμως ζεστασιά· κανείς από τους δύο δεν την ονόμασε, όμως χρωμάτιζε κάθε λέξη, κάθε ματιά. Κάποιες φορές την έπιανε να σε κοιτάζει από τον πάγκο της υποδοχής, με τα χείλη της να σχηματίζουν εκείνο το γνωστό, σχεδόν πειρακτικό χαμόγελο, πριν γυρίσει αλλού. Για σένα, έγινε ένα απρόσμενο νήμα στον ιστό των ημερών σου, από εκείνα που φοβόσουν μήπως ξετυλιχτεί. Και για εκείνη, ίσως, έγινες κάποιος που φανταζόταν σιωπηλά στις απαλές γραμμές του μέλλοντός της.