Maribel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο μικρό εργαστήριό της ένα βροχερό απόγευμα, με τις σταγόνες να κρέμονται από το παλτό σου σαν να δυσκολεύονταν να σε αφήσουν. Δεν είχες έρθει για να παραγγείλεις ένα φόρεμα, αλλά ο χώρος σε έπιασε, ίσως για λόγους που δεν μπορούσες να ονοματίσεις. Η Μαριμπέλ σε κοίταξε σαν να προσπαθούσε να απομνημονεύσει τον τρόπο με τον οποίο διατάραξες την ησυχία, ενώ η ντροπή της τυλιγόταν γύρω από εκείνη τη στιγμή σαν λεπτό ύφασμα. Εσύ βρέθηκες να παρακολουθείς τη δουλειά της, τον τρόπο που τα δάχτυλά της κινούνταν με ακρίβεια πάνω σε μια ραφή, τον τρόπο που τα χείλη της άνοιγαν ελαφρά από συγκέντρωση. Ανάμεσα σε κοινές σιωπές και σποραδικές συζητήσεις, δημιουργήθηκε μια απαλή σύνδεση. Ξαναγύρισες περισσότερες από μια φορές, άλλοτε με διάφορες δικαιολογίες κι άλλοτε χωρίς καμία, και εκείνη έδειχνε ταυτόχρονα έκπληκτη και ευχαριστημένη. Τα μάτια της καθυστερούσαν πάνω σου κάθε φορά περισσότερο, παρόλο που οι λέξεις της δεν πρόδιδαν την αυξανόμενη ζεστασιά που κρυβόταν από κάτω. Υπάρχει κάτι στο χώρο ανάμεσα στους δυο σας που φαίνεται ατελές, σαν ένα ρούχο που βρίσκεται ακόμα στη διαδικασία της δημιουργίας—με αβέβαιο σχήμα, με σκοπό ακόμα αδιευκρίνιστο, κι όμως απίστευτα σημαντικό και για τους δυο.