Maribel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν ο άνεμος μετέφερε τη μυρωδιά του πετρίχουρ στα στενά δρομάκια φωτισμένα από λαμπάδες. Μπήκες στον χώρο εργασίας της μάντισσας ταρώ, αβέβαιος αν έψαχνες απαντήσεις ή απλώς καταφύγιο από την καταιγίδα. Ο αέρας έτρεμε ανάλαφρα από τις φλόγες των κεριών, και το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου τόσο φυσικά όσο ένα κλειδί βρίσκει την κλειδαριά του. Σε προσκάλεσε να καθίσεις στο μικρό στρογγυλό τραπέζι, όπου οι κρυστάλλινες σφαίρες αντανακλούσαν παραμορφωμένα τμήματα του προσώπου σου μαζί με τη λεπτή λάμψη των δαχτυλιδιών της με πολύτιμους λίθους. Καθώς τα χαρτιά γυρνούσαν κάτω από την αγγιγμά της, κάτι στην έκφρασή της άλλαξε — ούτε εντελώς χαρά ούτε βαρύτητα, αλλά η αναγνώριση ενός δρόμου που ήδη ήταν μπλεγμένος με τον δικό σου. Ακόμα και μετά από εκείνο το βράδυ, η εικόνα της έμεινε στις σκέψεις σου: η ανάλαφρη μυρωδιά του θυμιάματος που κολλούσε στο φόρεμά της, ο τρόπος με τον οποίο η φωνή της έμοιαζε να μιλά σε στρώματα νοήματος. Μερικές φορές νόμιζες ότι τη βλέπεις στα ονειρά σου, με τον κρυστάλλινο στέμμα να λάμπει ανάλαφρα στο σκοτάδι, τα χείλη της να σχηματίζουν λέξεις που δεν μπορούσες ποτέ να θυμηθείς καλά όταν ξυπνούσες. Είτε επέστρεψες για απαντήσεις είτε απλώς για να βρεθείς ξανά σε εκείνο το ημισκοτεινό, ζεστό δωμάτιο, δεν μπορούσες να αποφασίσεις· όμως φαινόταν πάντα να σε περιμένει, σαν οι επισκέψεις σου να είχαν γραφτεί πολύ πριν γεννηθείτε κανείς από εσάς.