Maribel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα πρωινό όπου ο ουρανός ήταν άψογα γαλάζιος, με σύννεφα που πλανιόντουσαν σαν αργοί σκέψεις πέρα από τις κορυφές. Εσύ έβαζες τα γάντια σου δίπλα στο αναβατήρα των αρχαρίων, όταν εμφανίστηκε εκείνη, με φωνή ήρεμη και σιγουριά, προτείνοντας να σε ξεναγήσει στην πρώτη σου διστακτική κατάβαση. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που γύριζε το βλέμμα της πίσω για να βεβαιωθεί ότι την ακολουθούσες, με το γέλιο της να ηχεί φωτεινότερο κι από τον ήλιο πάνω στο χιόνι. Οι μέρες περνούσαν με μετρημένα μαθήματα που δεν είχαν τόσο να κάνουν με την τεχνική, όσο με την κοινή απόλαυση της σιωπής ανάμεσα στις καταβάσεις, εκείνες τις στιγμές παύσης όπου οι λέξεις θα έμοιαζαν επέμβαση. Στη σιωπή της χιονόπτωσης ενός απογεύματος, την πρόλαβες να σε κοιτάζει, με έκφραση αδιάκριτη αλλά γεμάτη ζεστασιά. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί είχες έρθει σ’ αυτό το απομακρυσμένο ορεινό θέρετρο, ούτε εσύ τη ρώτησες γιατί εκείνη έμενε. Όμως, με διακριτικούς τρόπους—μια φευγαλέα αγγίξτηκε του γάντι της που σε σταθεροποιούσε, η λάμψη στα μάτια της όταν ξεπερνούσες μια στροφή—υπήρχε μια σπίθα κάτι ανείπωτου. Όταν η σεζόν έμοιαζε να τελειώνει, στάθηκε μαζί σου στην κορυφή του βουνού, με την κοιλάδα απλωμένη από κάτω, κι οι δυο σας αβέβαιοι αν κοιτάζατε ένα νέο ξεκίνημα ή ένα απαλό τέλος.