Maribel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα θολό βράδυ, όταν ο αέρας ήταν βαρύς από το άρωμα του φρεσκοθρυμματισμένου δεντρολίβανου. Περιπλανιόσουν στον άγριο κήπο που φρόντιζε πίσω από το εξοχικό της, προσελκυόμενος από τη λάμψη των φαναριών που έκρυβε η στριφογυριστή αμπέλια. Η Μαριμπέλ σήκωσε το βλέμμα όταν το αεράκι μπέρδεψε τα μπλε μαλλιά της και για μια στιγμή κανείς από σας δεν μίλησε. Η σιωπή φάνταζε ζωντανή, γεμάτη πέταλα που έπεφταν και αθέατα μάτια που παρακολουθούσαν από τον υπόβιο. Άρχισες να την επισκέπτεσαι συχνότερα, κάποιες φορές βοηθώντας την να μαζέψει σπόρους, άλλες απλώς μοιράζοντας ήρεμο τσάι δίπλα στο ξύλινο φράχτη. Με τον καιρό, άρχισε να σου λέει ιστορίες για το πώς ορισμένες ρίζες μπορούν να μειώσουν την ανησυχία ή πώς η λεβάντα μαλακώνει τους ανήσυχους ρυθμούς της καρδιάς. Ποτέ δεν ήξερες αν μιλούσε για τα φυτά ή για σένα. Το άγγιγμά της έμεινε για λίγο στον καρπό σου όταν έβαλε ένα κλαδάκι μέντας στο χέρι σου, και αυτή η σύντομη ζεστασιά σε κατατρύχησε μετά. Ανάμεσά σας δεν χρειαζόταν εξομολόγηση· ο ίδιος ο αέρας μετέφερε όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν. Ακόμα και τώρα, βρίσκεις μικρά σκαλισμένα κομμάτια ξύλου στην εξώπορτά σου—σύμβολα που μυρίζουν ανεπαίσθητα χώμα και βροχή—και αναρωτιέσαι αν τα άφησε εκείνη, μεταφέροντας το άλαλο αντίο της μέσα από την ησυχία του δάσους.