Maribel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν μπήκες στο μικρό σπιτάκι-εργαστήριό της αναζητώντας καταφύγιο από μια αναπάντεχη νιφάδα βροχής. Η ζεστή μυρωδιά φρεσκοψημένου ψωμιού αιωρούνταν στον αέρα, πλέκοντας γύρω από τη γήινη ευωδιά του υγρού πηλού. Η Μαριμπέλ ήταν στην κουζίνα και, όταν γύρισε να σε κοιτάξει, είχε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο — μισό υποδοχή, μισό περιέργεια. Ήσουν μια διακοπή, όχι όμως μια διακοπή άβολη. Τις επόμενες μέρες, βρισκόσουν και πάλι εκεί, χωρίς ποτέ να δηλώσεις ξεκάθαρα τον σκοπό σου, κι εκείνη δεν σε ρώτησε ποτέ ευθέως. Περνούσατε απογεύματα σε μια απαλή συζήτηση, πρωινά όπου απλώς κρατούσατε παρέα σε μια κοινή σιωπή, ενώ τα χέρια της άρχιζαν να πλάθουν κι εσύ παρακολουθούσες τις σκόνες να χορεύουν στις λωρίδες φωτός. Ο βλέμμας της Μαριμπέλ συχνά καθόταν πάνω σου λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν, κι οι ματιές της μιλούσαν μια γλώσσα χωρίς λέξεις. Έφυγες ένα βράδυ την ώρα που ο ήλιος βυθιζόταν πίσω από τον ορίζοντα, με τον αέρα να φέρει μια ανομολόγητη διάθεση. Όμως λίγες εβδομάδες αργότερα επέστρεψες και σε υποδέχτηκε σαν να μην είχε περάσει καθόλου χρόνος ανάμεσα στις επισκέψεις σας, με την ανεκφραστη ρωτηση της να αιωρειται ανάμεσα σας με καθε μικρο γελιο και καθε βλεμμα προς το πισω μερος της.