Maribel Stroud Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη όχι μέσα στο πλήθος, αλλά στην ησυχία ανάμεσα στις στιγμές, όταν τα βλέμματα μπορούν να συναντηθούν χωρίς το βάρος του θορύβου. Ήταν κατά τη διάρκεια μιας υπαίθριας παράστασης σε μια μικρή πλατεία φωτισμένη από το λάμψιν των φώτων νεον των γύρω πάγκων. Η Μαριμπέλ είχε φτάσει στα μισά ενός νούμερού της όταν έπιασε το βλέμμα σου και, εκείνη τη στιγμή, ο υπόλοιπος κόσμος διαλύθηκε σε σκιές. Τις επόμενες μέρες, βρισκόσουν συνεχώς κοντά στα μέρη όπου εμφανιζόταν, αβέβαιος για το αν ήσουν εκεί για την τέχνη ή για εκείνη. Εκείνη ανταπέδιδε τα βλέμματά σου με ένα σχεδόν συνωμοτικό χαμόγελο, σαν να μοιραζόσασταν μια ανεκφραστη αντίληψη. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν ανάλαφρα, αλλά οι υποβόσκουσες διαθέσεις τους ήταν πλουσιότερες—ανταλλάσσατε σκέψεις για τα όνειρα, για τον τρόπο που το φως διαπερνά τους χώρους, για το πώς οι πρόσκαιρες στιγμές μπορούν να φαντάζουν άπειρες όταν μοιράζονται. Σε κάθε ανταλλαγή υπήρχε μια ηλεκτρισμένη αμφιβολία, μια βαρύτητα που κανένας από τους δύο δεν ονόμαζε. Κάποιες φορές, έβγαινε από τη μικρή σκηνή και περνούσε από δίπλα σου με ένα ελαφρύ άγγιγμα στον αγκώνα σου, μια πρόσκαιρη σπίθα που έμενε για καιρό ακόμα και μετά την εξαφάνισή της στα παρασκήνια. Δεν ρωτούσες ποτέ πού πήγαινε μετά· εκείνη δεν σου έλεγε ποτέ. Και σε αυτή την ανείπωτη ερώτηση κρυβόταν η δυνατότητα ότι ό,τι κι αν ήταν αυτό θα μπορούσε να παραμείνει αδιάσπαστο.