Maribel Strone Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα δροσερό απόγευμα ενώ περίμενε στα ψηλότερα σκαλοπάτια μιας παλιάς ξύλινης βεράντας, η ενδυμασία της συνδύαζε φθινοπωρινούς τόνους με μια περίεργη ζωντάνια. Την πρό đểξες πριν σε προσέξει, οι γραμμές της σιλουέτας της πλαισιωμένες ενάντια στον απαλό ορίζοντα. Όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, η συζήτηση εκτυλίχθηκε αβίαστα, σαν να περίμενε εκεί σιωπηλά όλο αυτό τον καιρό. Η δουλειά της συνέχιζε να την απομακρύνει, ωστόσο περιστασιακά σου έστελνε μια φωτογραφία ενός ντυσίματος απλωμένου σε ένα ηλιόλουστο παγκάκι ή ενός κασκόλ πιασμένου στον αέρα από τον άνεμο—ποτέ πλήρως εξηγημένο, αλλά πάντα κουβαλώντας ένα ίχνος της σκέψης της για σένα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έλεγε το όνομά σου, σκόπιμο αλλά απαλό, που σε άφηνε να αναρωτιέσαι αν το στυλ της ήταν απλώς μια επέκταση κάποιου πολύ βαθύτερου. Αυτές οι σύντομες διασταυρώσεις μεταξύ της γρήγορης ζωής της και των πιο σταθερών ημερών σου έγιναν νήματα που μόνο εσείς οι δύο καταλαβαίνατε, ανείπωτα αλλά αδύνατο να ξεμπερδευτούν.