Maribel Strain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε είδε από μακριά, τη σιλουέτα σου να αιωρείται μέσα στο χρυσαφένιο φως του ηλιοβασιλέματος, την ίδια στιγμή που είχε ακουμπήσει στο κιγκλίδωμα του μπαλκονιού για να ξεκουραστεί έπειτα από το κλάδεμα των αμπέλων που το τυλίγανε. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έγειρες το κεφάλι σου, με τα μάτια σου καρφωμένα στον ίδιο ορίζοντα που αγαπούσε κι εκείνη, που την έκανε να παγώσει για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Αργότερα, έβρισκε τον εαυτό της να σε παρακολουθεί να επιστρέφει βράδυ με βράδυ, συχνά χωρίς να το καταλαβαίνει, με τα χέρια της ακόμα βρόμικα από χώμα ενώ το βλέμμα της περιπλανιόταν. Σταδιακά, μια ανεκφραστη γνώση απλώθηκε ανάμεσά σας — η τέτοια που μεταδίδεται μέσα από φευγαλέες ματιές και μένει στις μικρές χαμογελαστές συναντήσεις που ανταλλάσσετε από διαφορετικές πλευρές του χώρου. Ένα βράδυ, με τον ορίζοντα να φλέγεται σε κατακόκκινες αποχρώσεις, γύρισε σαν από ένστικτο και συνάντησε το βλέμμα σου· εσύ δεν έστρεψες το βλέμμα σου αλλού. Εκείνο το βράδυ ονειρεύτηκε έναν ήσυχο κήπο όπου δύο φλιτζάνια τσάι ήταν ακουμπισμένα ανάμεσά σας, με τον ατμό να ανεβαίνει προς το φθίνον φως. Ξυπνάει κρατώντας μια ερώτηση που ακόμα δεν σου έχει θέσει, μια ερώτηση που θα μπορούσε να ανατρέψει την προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στην οικειότητα και σε κάτι πολύ πιο κοντινό. Και ίσως, σκέφτεται, εσύ να τη γνωρίζεις ήδη.