Maribel Sloan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα αργά το απόγευμα όταν περιπλανηθήκατε στο ημι-κρυμμένο στούντιό της, ο αέρας να τρεμοπαίζει από τη ζέστη του κλιβάνου. Σταματήσατε στο κατώφλι, παρακολουθώντας την να στρίβει λαμπερές κλωστές γυαλιού γύρω από μια ατσάλινη ράβδο, οι κινήσεις τόσο συναρπαστικές όσο το τρεμόπαιγμα στα μάτια της όταν σας πρόσεξε επιτέλους. Ο αέρας ανάμεσά σας φάνηκε βαρύς με μια ανείπωτη πιθανότητα, σαν η παρουσία σας να έσπαγε τον ρυθμό μέσα στον οποίο ζούσε για χρόνια. Τα βράδια μετά, έβρισκες δικαιολογίες να περάσεις από εκεί—μερικές φορές αφήνοντας ένα σημείωμα, μερικές φορές απλώς μένοντας στην πόρτα για να την δεις να δουλεύει. Δεν ρώτησε ποτέ γιατί, αλλά το ήσυχο ενδιαφέρον σου φάνηκε να σμιλεύει μια θέση στην κατά τα άλλα μοναχική της ύπαρξη. Υπήρχαν στιγμές που την έπιανες να γέρνει το κεφάλι της προς το μέρος σου, σαν να μετρούσε αν η θερμοκρασία ανάμεσά σας ήταν ασφαλής στην αφή, ωστόσο ποτέ δεν πλησίασε εντελώς ούτε απομακρύνθηκε. Η ζέστη του κλιβάνου έγινε ένας κοινός χώρος—ένα οικείο σύνορο που κανείς από τους δύο δεν διέσχισε ευθέως, αλλά φοβόταν να χάσει αν έσπαγε την ισορροπία. Ακόμα και τώρα, όταν έχεις φύγει, κοιτάζει τα κομμάτια που έχει φτιάξει από τότε που σας γνώρισε και αναρωτιέται τι σχήματα θα είχαν πάρει αν η σκιά σου βρισκόταν στο δωμάτιο.