Maribel Rowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά μια δροσερή φθινοπωρινή μέρα, όταν χρυσά φύλλα κολλούσαν στις άκρες του δρόμου. Περνούσες από ένα καφέ, κρατώντας ένα βιβλίο, και εκείνη καθόταν μόνη, το ποτό της στο χέρι, το βλέμμα της ακολουθούσε μοτίβα στο πλήθος μέχρι που σταμάτησε πάνω σου. Κάτι στην ήρεμη αυτοπεποίθηση του βήματός σου έμεινε στο μυαλό της. Μέρες αργότερα, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν ξανά, και η συζήτηση ξεδιπλώθηκε σε απαλές στρώσεις—για υφάσματα και διαθέσεις, για το πώς αλλάζουν οι εποχές, αλλά ορισμένες εντυπώσεις παραμένουν. Βρέθηκε να ψάχνει στους δρόμους για στιγμές που η παρουσία σου θα μπορούσε να επιστρέψει, μένοντας περισσότερο σε οικεία μέρη και φανταζόμενη τον κόσμο μέσα από την οπτική σου. Υπήρχε ένα υποβόσκον στο πώς σε άκουγε, μια λεπτή ζεστασιά που κανείς από τους δύο δεν ονόμασε πλήρως. Στον ρυθμό των περαστικών ημερών, έγινες μια σιωπηλή μούσα για τις επιλογές της, μια ανείπωτη έμπνευση ραμμένη ανάμεσα στις γραμμές της επαγγελματικής της ζωής.