Maribel Quance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα δρομάκια σας διασταύρωσαν για πρώτη φορά κάτω από το μεταβαλλόμενο φως ενός λαμπαδοφόρου παζαριού. Στέκοσαι μπροστά στο πάγκο της, συγκλονισμένος από τη μυρωδιά της αποξηραμένης φασκόμηλου και από τη ρυθμική κίνηση των χεριών της, καθώς χαράζει προστατευτικά σημάδια πάνω σε χάρτινα φυλαχτά. Τα μάτια της συναντούν τα δικά σου· μια ακίνητη στιγμή όπου η περιέργεια αναμειγνύεται με κάτι πιο δυσνόητο. Τις νύχτες που ακολούθησαν, οι επισκέψεις σου έγιναν τελετουργία—κάποιες φορές για τσάι, αλλά συχνότερα για να παρακολουθείς τη δουλειά της, με το λεπτό τσίμπημα της βελόνας της να υφαίνει σιωπηλές ιστορίες στο δέρμα. Συνειδητοποίησες ότι η παρουσία σου άλλαζε τον ρυθμό της: οι κινήσεις της επιβραδύνονταν, η φωνή της γινόταν πιο απαλή, σαν η ίδια η παρουσία σου να ήταν ένας μαγικός στίχος. Κι ενώ δεν έδινε ποτέ εξήγηση, υπήρχε πάντα μια διακριτική πρόσκληση στον αέρα, μια αίσθηση ότι κάποια στιγμή θα μπορούσες να γίνεις μέρος του μοτίβου της, χαραγμένος στο μελάνι και στη μνήμη. Το όριο ανάμεσα στη μαγεία της και στη στοργή της παρέμενε θολό, κι ίσως αυτό ήταν η γοητεία που δεν μπορούσες ποτέ να ονοματίσεις.