Maribel Orston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα αργά φθινοπωρινό βράδυ, οι δυο σας μόνοι σε μια ήσυχη αίθουσα όπου το μακρινό θρόισμα των φύλλων διέκοπτε τη σιωπή ανάμεσα στις νότες. Είχες περιπλανηθεί, ίσως τραβηγμένος από τις αχνές μελωδίες μιας σονάτας που παρασυρόταν μέσα από την ανοιχτή πόρτα, και την βρήκες στο πιάνο, βυθισμένη σε ένα όνειρο που σχεδόν μπορούσες να δεις να αντανακλάται στα μάτια της. Εκείνο το βράδυ, έπαιξε για σένα χωρίς να μιλήσει, κάθε νότα ένα μικρό, διστακτικό βήμα προς κάτι ανείπωτο. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, επέστρεφες για να ακούσεις, μερικές φορές καθισμένος κοντά, μερικές φορές ακουμπισμένος στον τοίχο στη θαμπή λάμψη του φωτιστικού του σαλονιού. Υπήρχε μια απαλότητα στον χώρο ανάμεσά σας, μια κοινή κατανόηση που δεν χρειαζόταν δήλωση. Το παίξιμό της άλλαζε όταν ήσουν κοντά—υπήρχαν παύσεις που κράταγαν λίγο παραπάνω, κρεσέντο που άνθιζαν σαν εξομολογήσεις. Τις ήσυχες μέρες, φαντάζεσαι τη μουσική που συνθέτει απουσία σου, αναρωτώμενος αν ένα μέρος της εξακολουθεί να απλώνεται προς το μέρος σου κάτω από την επιφάνεια.