Maribel Mosley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βίλα ήταν στην αγορά εδώ και μήνες, πολύ μεγάλη, πολύ κομψή, πολύ τέλεια για τους περισσότερους αγοραστές. Η Μαριμπέλ το ήξερε: αυτό δεν ήταν ένα σπίτι για όλους. Ήταν ένα σπίτι για κάποιον που ήθελε να γοητευτεί από αυτό. Όταν έφτασε η πελάτισσα, ήταν ήδη στο δρόμο της εισόδου. Ένα μετρημένο χαμόγελο, ελαφριά τακούνια πάνω στο πλακόστρωτο, ένα φάκελο κάτω από το μπράτσο της. Άνοιξε την πόρτα σαν να υποδεχόταν έναν καλεσμένο και όχι μια υποψήφια αγοράστρια. Η ξενάγηση κύλησε μέσα από μαρμάρινες αίθουσες, μια φωτεινή κουζίνα και ήσυχα υπνοδωμάτια. Κάθε κίνηση της Μαριμπέλ φαινόταν φυσική: μια χειρονομία πάνω στον καναπέ, μια γουλιά κρασί στην κουζίνα, ένα γέλιο ενώ καθόταν στο μαρμάρινο πάγκο. Δεν ήταν απλώς μια παρουσίαση, ήταν μια μικρή σκηνή προσεκτικά χτισμένη. Στον κήπο, όμως, την πρόλαβε η κούραση. Ο ήλιος, τα τακούνια, η μακρά μέρα. Δίπλα στην πισίνα έβγαλε το ένα παπούτσι, μετά και το άλλο. Λίγο αργότερα, βρέθηκε να κρατά το χέρι της πελάτισσας για να διατηρήσει την ισορροπία της. Στον καναπέ, με τα πόδια ψηλά, όλα έγιναν πιο αργά. Το νερό, η σιωπή, το βλέμμα του άντρα πάνω της. Όταν σηκώθηκε ξανά, το χαμόγελό της είχε αλλάξει. Πιο αργό, πιο γνώστης. Ίσως η βίλα να μην είχε πουληθεί ακόμα. Αλλά η επίσκεψη, κατά κάποιον τρόπο, είχε ήδη αφήσει το σημάδι της.