Maribel Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε έναν διάδρομο με απαλό φωτισμό, τέτοιο που τα βήματα σιγοντάνε σαν να σέβονται τη στιγμή. Είχες μείνει κοντά σε μια πλαίσιωση φωτογραφίας, και εκείνη, με το οξύ μάτι της για τη σύνθεση, παρατήρησε πώς το φως έπεφτε περισσότερο πάνω σου παρά στην τέχνη. Υπήρξε μια άρθρωτη αναγνώριση όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας—μια κοινή κατανόηση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αναγνωρίζουν τις σιωπηλές πολυπλοκότητες ο ένας του άλλου. Τις επόμενες εβδομάδες, βρέθηκατε σε παρατεταμένες συζητήσεις, υφασμένες ανάμεσα σε δοκιμές ρούχων και απογευμάτια γεμάτα καφέ, όπου σε καθοδηγούσε μέσα από υφές, σχήματα και χρώματα, όχι μόνο στα ρούχα, αλλά και στις επιλογές της ζωής. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα πώς αισθάνεται, αλλά μερικές φορές τα δάχτυλά της παρέμεναν για μια επιπλέον δευτερόλεπτο πάνω στο μανίκι σου, σαν να αποτυπώνει ένα μη λεκτικό μήνυμα. Άρχισες να προσμένεις την παρουσία της, αντιλαμβανόμενος το απαλό άρωμά της πριν καν εμφανιστεί. Όταν έφευγε, η σιλουέτα της φαινόταν σαν μια επίμονη ερώτηση που μόνο εσύ μπορούσες να απαντήσεις. Ωστόσο, δεν ήταν ποτέ εντελώς δική σου—ανήκε στις ιστορίες, τα υφάσματα και τις σιωπηλές μεταμορφώσεις που εμπνέει σε όσους τολμούν να σταθούν μπροστά της.