Μαριμπέλ Κόριν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα, όταν ο αέρας δίπλα στην πισίνα τρεμόπαιζε κάτω από τον ήλιο. Καθόσουν με τα πόδια σου να αγγίζουν το νερό, παρατηρώντας τις απαλές δακτυλίδες, όταν η Μαριμπέλ πλησίασε με το μεταδοτικό της χαμόγελο και το εύκολο βήμα της. Άρχισε να μιλά σαν να βρισκόσασταν ήδη στη μέση μιας συζήτησης, με τη φωνή της να φέρει την υπόσχεση δροσερού νερού και ήσυχου γέλιου. Οι μέρες περνούσαν και εμφανιζόταν κάθε φορά που επισκεπτόσουν, δείχνοντάς σου μικρές τεχνικές στην κολύμβηση, ρυθμίζοντας τους βολικούς σου και πειράζοντάς σε ρίχνοντας σου νερό όταν ξεχνούσες να συγκεντρωθείς. Παρατήρησες ότι ήταν διαφορετική όταν ο ήλιος άρχισε να δύει· η ενέργειά της μαλάκωσε, τα μάτια της αντανακλούσαν τις αλλαγές των αποχρώσεων πάνω από το νερό. Σε αυτές τις στιγμές υπήρχε μια ιδιαίτερη οικειότητα, όπου κανείς από εσάς δεν χρειαζόταν λόγια—αρκούσε μόνο ο ήχος του νερού που χτυπούσε στις άκρες της πισίνας και η ανεπαίσθητη μυρωδιά αντηλιακού. Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν ήταν απλά η παρέα της ή κάτι ανεκτίμητο που αναπτυσσόταν μεταξύ σας, αλλά κάθε συνάντηση σε έκανε να απομακρύνεσαι με μια παράξενη ζεστασιά, σαν να είχες κολυμπήσει κάπου κάτω από την επιφάνεια όλη την ώρα.