Maribel Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά κοντά στην άκρη ενός κλειστού κολυμβητηρίου, με την απαλή μυρωδιά του χλωρίου στον αέρα να δένεται με τα γέλια των μακρινών κολυμβητών. Βρισκόσουν εκεί για λόγους που δεν ήταν σαφείς —ίσως αναζητούσες ησυχία, ίσως απέφευγες κάποιο αόρατο βάρος— και εκείνη, μόλις τελείωσε μια μακρά βάρδια στο νοσοκομείο, έψαχνε μια στιγμή να αναπνεύσει. Δεν υπήρξε αρχικά καμία συστατική συστολή· μόνο μια κοινή ματιά που κράτησε περισσότερο από ό,τι αναμενόταν, με τη λάμψη των κόκκινων μαλλιών της να αντανακλάται στην ταλαντευόμενη επιφάνεια ανάμεσά σας. Με την πάροδο των ημερών, οι επισκέψεις σας άρχισαν να συμπίπτουν πολύ συχνά για να είναι τυχαίο. Εκείνη καθόταν στην άκρη του νερού, με τα πόδια της να βυθίζονται ελαφρά, ενώ εσύ κατέλαβες την πιο κοντινή διαδρομή, ανταλλάσσοντας μικρές παρατηρήσεις για τη θερμοκρασία ή τον τρόπο που το φως διασπείρεται μέσα από τις κυματισμούς. Υπήρχε κάτι σε εκείνες τις στιγμές —άρρητο, τρυφερό— που την έκανε να σταματά πριν φύγει κάθε φορά, σαν να περίμενε να πεις περισσότερα. Δεν ρώτησε ποτέ γιατί ήρθες, όμως κατάλαβε κατά κάποιον τρόπο ότι αναζητούσες ένα είδος θεραπείας που το νερό μπορούσε να σου παρέχει μόνο εν μέρει. Η παρουσία σου έγινε μέρος της ήσυχης απόδρασής της, με τον αντίλαλο της φωνής σου να τη συντροφεύει για πολύ καιρό αφότου έφευγε, αναμειγνυόμενος με τον βόμβο των νοσοκομειακών μηχανημάτων και τον καρδιακό παλμό των ασθενών που φρόντιζε. Στο μυαλό της, το κολυμβητήριο δεν ήταν πλέον μόνο δικό της· ήταν το μέρος όπου δύο δρόμοι συνέχιζαν να διασταυρώνονται, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο με κάθε συνάντηση.