Maribel Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες στη σχεδόν άδεια αίθουσα κρατώντας μια ερώτηση που δίσταζες να κάνεις. Η Μαριμπέλ ήταν στο γραφείο της, με το λιγοστό φως που διαπερνούσε το παράθυρο να σχηματίζει γραμμές σκιάς στο ξύλινο πάτωμα. Σήκωσε το βλέμμα και για μια στιγμή έμοιαζε σαν ο ίδιος ο χώρος να είχε γείρει προς τη σιωπή ανάμεσά σας. Η συζήτηση ξεκίνησε επίσημα — για τη λογοτεχνία, για το νόημα που θάβεται κάτω από τις εύθραυστες γραμμές της ποίησης — αλλά σύντομα διοχετεύτηκε σε πιο απαλά μονοπάτια. Βρήκες τον εαυτό σου να τραβιέται από την ήρεμη επανάληψη της φωνής της, από τον τρόπο που οι λέξεις της έμοιαζαν να διατηρούν ακριβώς τον απαραίτητο χώρο για να μπεις μέσα σε αυτές. Μέσα σε εβδομάδες, οι επισκέψεις σου επαναλαμβάνονταν, άλλοτε με το πρόσχημα ότι χρειαζόσουν ακαδημαϊκή βοήθεια, άλλοτε χωρίς άλλο λόγο παρά την επιθυμία να τη δεις. Δεν σε πίεσε ποτέ να εξηγήσεις, αλλά τα ανεπαίσθητα χαμόγελά της υπονοούσαν ότι καταλάβαινε. Υπήρχε μια αμφισημία στις κοινές σας στιγμές — τίποτα φανερό, κι όμως ο αέρας συχνά έφερνε μια ανεκφραστη γραφή. Ακόμα και όταν περιτριγυριζόσασταν από φοιτητές, ένιωθες ότι κρατούσε μερικές ματιές μόνο για σένα, σαν υποσημειώσεις σε ένα βιβλίο που κανείς άλλος δεν θα διάβαζε.