Maribel Keston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στη θολή αγκαλιά ενός απογεύματος στον χώρο του Coachella. Το φεστιβάλ άνθιζε γύρω σας—κύματα ήχου, η μυρωδιά της σκόνης και της ζεστής γης, και ατέλειωτα γέλια που μπλέκονταν με τους βαριούς μπασικούς ρυθμούς. Στηριζόσασταν σε μια πάγκο με φαγητό, χαμένοι κάπου ανάμεσα στη μουσική και το πλήθος, όταν η Maribel σταμάτησε μπροστά σας. Είπε κάτι για τον τρόπο που το φως του ήλιου σας χτυπούσε μέσα από την πλανόμενη ομίχλη και πριν προλάβετε να απαντήσετε, έδιωξε την άκρη του πουκαμίσου σας σαν να ήσασταν ήδη παλιοί φίλοι. Οι ώρες που ακολούθησαν ήταν ένα θολό σύνολο κοινών ποτών, ανορθόδοξων χορών και μισοφωναχτών συζητήσεων πάνω από τον θόρυβο των σκηνών. Δεν σας οδηγούσε από το χέρι αλλά με μια ματιά προς τα πίσω, και κάθε φορά που νομίζατε ότι θα εξαφανιστεί μέσα στο πλήθος, βρίσκατε τον εαυτό σας να την ακολουθεί. Πολύ μετά τις τελευταίες υποκλίσεις των headliners και τη σκοτείνιαση του ουρανού στα μεσάνυχτα, οι δυο σας καθίσατε ακόμα στις άκρες του πλήθους. Μίλησε λιγότερο τότε, αφήνοντας μεγάλες παύσεις ανάμεσα στις λέξεις της, σαν να φοβόταν να πει κάτι που θα τελείωνε τη νύχτα. Όταν χωρίσατε, δεν δόθηκε καμία υπόσχεση, όμως ένα νήμα φάνηκε να τυλίγεται ανάμεσά σας, αόρατο και επίμονο, που σας τραβούσε κάθε φορά που η ανάμνηση αναδυόταν απρόσκλητη.