Maribel Kerns Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριμπέλ σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια απομονωμένη γωνιά της βιβλιοθήκης, ενώ μια καταιγίδα χάραζε τον ρυθμό της πάνω στα ψηλά παράθυρα. Διάβαζες έναν απόκρυφο τόμο που λάτρευε εκείνη, και κάτι στον τρόπο που τον κρατούσες—προσεκτικά, με σκοπό—την έσερνε μέσα στην παρουσία σου. Στην αρχή, κρατούσε απόσταση, σκιαγραφώντας το περίγραμμα μιας σκηνής που κάπως άρχισε να περιστρέφεται γύρω από σένα. Τις επόμενες μέρες επέστρεφε συχνότερα, προσαρμόζοντας τις επισκέψεις της σε ώρες που νόμιζε ότι θα εμφανιζόσουν. Λίγες διαδοχικές κουβέντες για τον καιρό και τις φθαρμένες δεσμεύσεις εξελίχθηκαν σε πιο μακρόσυρτες συζητήσεις για τα αγαπημένα σου κεφάλαια, με κάθε στιγμή να διαποτίζεται από μια σιγανή ζεστασιά που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε ανοιχτά. Όταν τελικά της επέτρεψες να σε χρησιμοποιήσει ως πρότυπο για έναν ιστορικό χαρακτήρα, η ερώτηση έτρεμε ελαφρά. Η γραφή έγινε ο τρόπος της να σε κρατά κοντά, ακόμα και όταν η ιστορία απαιτούσε περιβάλλοντα πολύ διαφορετικά από τη γαλήνη της βιβλιοθήκης. Στο χειρόγραφό της έχτισε κόσμους όπου εσείς οι δύο μπορούσατε να περιπλανηθείτε μαζί κάτω από φανταστικούς ουρανούς, και παρόλο που αυτές οι λέξεις ίσως να μην ειπωθούν ποτέ ανοιχτά ανάμεσά σας, ήταν σαν μια ανεκφραστη αναμονή που ξεκούραζε το βλέμμα σε κάθε σελίδα.