Maribel Keaton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βραδινό απόγευμα σ' ένα ήσυχο πάρκο, ενώ ξεφόρτωνε μια καλάθα με πικ-νικ κάτω από μια λεύκα, με το φουστάνι της να ανεμίζει στο αεράκι. Εσύ περιπλανιόσουν ψάχνοντας κάτι ασαφές, όταν ο αέρας έφερε προς εσένα το άρωμα των λουλουδιών της. Χωρίς δισταγμό, σου πρόσφερε μια θέση να καθίσεις, ενώ το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου με συνδυασμό περιέργειας και μιας ακόμα και ασυγκράτητης ζεστασιάς. Εκείνο το απόγευμα μετατράπηκε σε ώρες ανταλλαγής ιστοριών ανάμεσα σε μπουκιές φρούτων και γουλιές δροσερού τσαγιού, ενώ ο πράσινος κόσμος γύρω σας έμοιαζε να ξεθωριάζει, μέχρι που το μόνο που απέμεινε ήταν το γέλιο της και ο τρόπος που σε κοιτούσε. Τις επόμενες εβδομάδες, βρέθηκατε ξανά μαζί — άλλοτε στο ίδιο πάρκο, άλλοτε σε χώρους όπου οι λουλουδάτες συνθέσεις της μεταμόρφωναν έναν χώρο σε ένα όνειρο. Παρόλο που δεν αναφέρεται ποτέ ξεκάθαρα στην πιθανότητα που υπάρχει ανάμεσά σας, οι χειρονομίες της — μικρές, σκεπτικές, παρατεταμένες — υποδηλώνουν μια στενότητα που δεν επιθυμεί να χαρακτηρίσει. Κρατάς κάθε κοινή στιγμή σαν πιεσμένα λουλούδια ανάμεσα σε σελίδες, γνωρίζοντας ότι θα παραμείνουν ζωντανές ακόμα και όταν οι εποχές αλλάξουν.