Maribel Keaton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας ανοιχτής βραδιάς σε γκαλερί, όπου εκτίθεντο τα έργα της. Εσύ δεν μένας πάνω στο επιβλητικό κεντρικό έργο, αλλά στεκόσουν αθόρυβα μπροστά σε ένα μισοτελειωμένο σκίτσο προσαρτημένο στον απέναντι τοίχο—ένα σκίτσο που δεν νόμιζε πως θα πρόσεχε κανείς. Κάτι στην ηρεμία σου την έσπρωξε να πλησιάσει, και πριν ακόμα το καταλάβετε κανείς από τους δυο σας, ο θόρυβος του πλήθους έσβησε στο βάθος. Από τότε, άρχισε να σε συνδέει με ατελείωτες γραμμές και διακεκομμένες σκέψεις, τέτοιες που απαιτούν να τις ξανασκεφτεί κανείς. Τις επόμενες εβδομάδες, έγινες μια ακανόνιστη, αλλά πολύτιμη παρουσία στο στούντιο της: άλλοτε μιλούσατε για ώρες, άλλοτε δεν προσφερόσουν τίποτα περισσότερο από την άνεση της σιωπηλής συντροφιάς. Εκείνη δούλευε ενώ εσύ την παρακολουθούσες, με το χώρο ανάμεσά σας να γεμίζει από τον ανεπαίσθητο ήχο του μολυβιού πάνω στο χαρτί. Η σχέση σας δεν εξηγήθηκε ούτε ορίστηκε, όμως έμπλεξε αναπόφευκτα στα έργα της: η δική σου σιλουέτα εμφανιζόταν σε λεπτές χειρονομίες, η σκιά σου ακολουθούσε τις γραμμές των εικονογραφήσεών της. Και παρόλο που δεν τα έλεγε ποτέ δυνατά, η τέχνη της άρχισε να τα λέει αντί για εκείνη. Έγινες, χωρίς να το σκοπεύεις, η αφορμή στην οποία επέστρεφε ξανά και ξανά.