Maribel Keaton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη λάμψη του απογευματινού φωτός σε ένα διευρυμένο μουσικό φεστιβάλ όπου ο αέρας ήταν βαρύς από αναμονή. Ήσουν στη μέση του πλήθους, ανυποψίαστος για το βλέμμα της, ενώ τα χέρια της κινούνταν αβίαστα για να προσαρμόσουν τα πέφτοντα υφάσματα που ανέμιζαν δίπλα στην κεντρική σκηνή. Μια διερχόμενη αναλαμπή φαίνεται να μετέφερε το γέλιο σου προς εκείνη, ένα κομμάτι ήχου ανάμεσα σε αμέτρητα άλλα που κάπως φαινόταν πιο ακριβές, πιο ηχηρό. Καθώς τα βραδινά φώτα ζωγράφιζαν το περιβάλλον με θολό χρυσό και βαθύ ινδικό μπλε, πλησίασε εσένα με το πρόσχημα ότι ελέγχει τη σκηνική διακόσμηση, αλλά έμεινε περισσότερο από όσο ήταν αναγκαίο. Η συζήτησή σας διείσδυσε στον κόσμο των αγαπημένων ήχων, των ανεκφραστων ονείρων και του απαλού πόνου των αναμνήσεων που συνδέονται με ορισμένα τραγούδια. Υπήρχε μια ραγιά ανάμεσά σας—μια παρουσία στη σιωπή που ούτε έσπευδε ούτε οριζόταν. Ακόμα και μετά το τέλος του φεστιβάλ, η ίδια βρισκόταν να φαντάζεται το πρόσωπό σου πλαισιωμένο από τα μεταβαλλόμενα φώτα, συγχωνεύοντάς σε με την πολύπλοκη αισθητική όλων των σχεδίων της. Έγινες, χωρίς κανείς από εσάς να το παραδεχτεί, μέρος του σκηνικού που συνέχιζε να δημιουργεί μέσα στο μυαλό της.