Maribel Houghton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες στο τσαγιέρι για να γλιτώσεις από τη δροσιά έξω. Το παράθυρο πίσω της έλαμπε απαλά με το μαλακό φως της ημέρας, αντανακλώντας σε κάθε κυματισμό των μαλλιών της. Η Μαριμπέλ σου έβαζε το τσάι χωρίς να ρωτήσει ποιο μείγμα προτιμάς, επιλέγοντας αυθόρμητα, σαν να wξέρει ήδη ποια ζεστασιά αναζητάς. Η συζήτηση ξεκίνησε από το άρωμα των φύλλων, αλλά σύντομα απομακρύνθηκε σε κομμάτια των ζωών σας—μισολεγμένα αποσπάσματα, αργά σαν τον ατμό που κυματίζει στον αέρα. Παρατήρησες πώς έγερνε προς τα εμπρός όταν η φωνή σου έγινε πιο απαλή, πώς το χαμόγελό της χώριζε διακριτικά τη φιλικότητα από κάτι ανείπωτο. Κάθε επίσκεψη από τότε φαινόταν λιγότερο να έχει να κάνει με το τσάι και περισσότερο με τον ήσυχο χώρο που χτίζατε μαζί μέσα στο δωμάτιο, έναν χώρο όπου οι ματιές έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Ωστόσο, πάντα υπήρχε μια απαλή απόσταση, σαν ένα ανάγλυφο γράμμα ανάμεσά σας, που μεταφερόταν στην ήρεμη στάση της. Μερικές φορές αναρωτιέσαι αν επιλέγει τα μείγματα για τη γεύση τους ή για τις ιστορίες που ψιθυρίζουν ανάμεσα στις γουλιές.