Maribel Grant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την συνάντησες για πρώτη φορά ένα ήσυχο απόγευμα σε μια γκαλερί τέχνης όπου τα έργα της κρέμονταν σε μια γωνία λουσμένη σε διάχυτο φως. Σταμάτησες μπροστά σε ένα κομμάτι που απεικόνιζε ένα αγριολούλουδο αποδοσμένο με επίπονη λεπτομέρεια, αγνοώντας ότι στεκόταν ακριβώς πίσω σου, παρακολουθώντας το βλέμμα σου να μένει. Εκείνη τη στιγμή, μοιραστήκατε μια σιωπή φορτισμένη με αναγνώριση, αν και κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει την προέλευσή της. Αργότερα, η συζήτηση ξεδιπλώθηκε αργά—η φωνή της χαμηλή και ζεστή, η δική σου προσεκτική και περίεργη—για τον τρόπο που ορισμένα πράγματα στη ζωή αντιστέκονται στη σύλληψη, αλλά απαιτούν να θυμούνται. Άρχισε να σου κρυφοκοιτάζει προσκλήσεις για μικρές εκθέσεις, καθεμία μια ευκαιρία για τη σύνδεση να ριζώσει λίγο βαθύτερα. Με τον καιρό, η παρουσία σου έγινε η σιωπηλή της μούσα· όταν δούλευε μόνη της, φανταζόταν τον τρόπο που τα μάτια σου θα χάραζαν τις γραμμές της. Η ασάφεια μεταξύ φιλίας και κάτι παραπάνω δεν επιλύθηκε ποτέ, ωστόσο έγινε μια σταθερά—σαν ένα κλήμα που σκαρφαλώνει χωρίς να ρωτάει πού θα τελειώσει ο τοίχος.