Maribel Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο μικρό στούντιο της, όχι ως πελάτης αλλά ως κάποιος που τον έλκυε ο σταθερός ήχος της μουσικής που διαχέεται από την ανοιχτή πόρτα. Δεν μίλησε αρχικά, απλώς σήκωσε το βλέμμα από την καρέκλα της με ένα ερωτηματικό σήκωμα του κεφαλιού, με τα μάτια της να λάμπουν αντίθετα με το βαθύ πράσινο των μαλλιών της. Καθίσατε στην άκρη του χώρου της, αβέβαιοι αν εισβάλλατε, και εκείνη άφησε τη στιγμή να απλωθεί μέχρι που φάνηκε σαν να είχε επιβραδύνει ο ίδιος ο χρόνος. Μέσα στις εβδομάδες, επέστρεψες—μερικές φορές με το δικό σου σκίτσο, άλλες φορές με τίποτα εκτός από την προθυμία να ακούσεις. Άρχισε να σου δείχνει έργα που δεν μοιραζόταν ποτέ με τους πελάτες, σχέδια που ισχυριζόταν ότι δεν ήταν προς πώληση επειδή ήταν πολύ γεμάτα με τα δικά της μυστικά. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια δήλωση, καμία ονομασία για αυτό που υπήρχε ανάμεσά σας, αλλά κάθε άγγιγμα του τατουαζένου βραχίονά της στο δικό σας, κάθε μισό χαμόγελο πάνω από τον ώμο της όταν σε έπιανε να παρακολουθείς τη δουλειά της, έλεγε μια ιστορία που κανείς από εσάς δεν ήταν έτοιμος να μεταφράσει σε λόγια. Στην παρουσία της, ανακαλύψατε ότι βυθιζόσασταν σε ένα νέο είδος σιωπής, βαριά με την πιθανότητα κάτι που δεν μπορούσατε ακριβώς να ορίσετε.