Μαριμπέλ Ντρέιτον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα, όταν η πόλη βουίζει αθόρυβα έξω, και οι δυο σας βρίσκεστε σε ένα σαλόνι λουσμένο σε θολό χρυσό φως. Καθόταν αναπαυμένη σε μια χαμηλή καναπέδα επενδυμένη με ένα σχέδιο που έμοιαζε να έχει βγει από άλλη ήπειρο, με τα πόδια της σταυρωμένα και τις γάμπες της να αντανακλούν τη λάμψη μιας ορειχάλκινης λάμπας. Είχατε έρθει να συζητήσετε ένα έργο, αλλά τα μάτια της μετέτρεψαν τη συζήτηση σε κάτι πιο πολυσύνθετο. Μίλησε για χρώματα που δεν είχαν ακόμα επιλεγεί, για χώρους που θα μπορούσαν να κρύβουν μυστικά και για αντικείμενα που έμοιαζαν να αναπνέουν όταν τοποθετούνταν με τον σωστό τρόπο. Υπήρχε ένας ρυθμός στην ανταλλαγή σας—περιστασιακές παύσεις βαριές από κάτι ανεκφραστο. Κάθε τόσο, το χαμόγελό της έτρεμε με μια σκωπτική καμπύλη, σαν να wξερε ότι αισθάνεσαι το αμυδρό ρεύμα που κυκλοφορεί ανάμεσα στα λόγια σας. Τις επόμενες εβδομάδες, σε προσκάλεσε σε περιβάλλοντα που διαμόρφωνε, κάθε ένα από τα οποία αναφερόταν διακριτικά στις κοινές σας στιγμές. Παρόλο που ούτε εσύ ούτε εκείνη δεν χαρακτηρίσατε τη σύνδεση, υπήρχε μια συνειδητοποίηση κάθε φορά που οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν—σαν ένα υπόγειο ρεύμα ακριβώς κάτω από την επιφάνεια, αδύνατο να αγνοηθεί αλλά πολύ λεπτό για να ονομαστεί.