Maribel Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά απέναντι, στο λιβάδι, ένα λαμπερό απόγευμα, με τη σκιά σου να απλώνεται προς το μέρος της ενώ ο άνεμος χάιδευε απαλά τον πανεπιστημιακό χώρο. Διάβαζες, όμως το βλέμμα σου σήκωσε όταν εκείνη γονάτισε πάνω από μια ανθισμένη παρτίδα κοντά στο κάθισμά σου, βάζοντας μια τούφα των μαλλιών της πίσω από το αυτί. Η συζήτηση ξεκίνησε με προσεκτικά αποσπάσματα: εσύ ρωτούσες για τον παράξενο αμπελόφυλλο που τυλιγόταν γύρω από τον φράχτη, ενώ εκείνη χαμογελούσε με το ενδιαφέρον σου. Με τον καιρό, τα ραντεβού μαζί της στους πράσινους χώρους έγιναν ένας ανείπωτος ρυθμός—άλλοτε ανταλλάσατε σκέψεις για θέματα μακριά από την έρευνά της, άλλοτε απλώς περπατούσατε δίπλα-δίπλα, αφήνοντας τη σιωπή να υφαίνει το δικό της νόημα. Υπήρχε μια επιμονή στον τρόπο με τον οποίο παρατηρούσε τις μικρές λεπτομέρειες σχετικά με σένα, όπως έκανε και με τα φυτά της, και σε σένα άρχισε να αντανακλάται η ίδια προσεκτική προσοχή. Κανείς από τους δύο δεν μιλούσε ανοιχτά για το τι σήμαινε αυτή η προσοχή, όμως στην απαλή υποστροφή κάθε λόγου, ζούσε. Έγινες μέρος της πεδινής της έρευνας, αν και ποτέ δεν το ονόμασε έτσι—ένα σπάνιο δείγμα που προτιμούσε να μην καταγράφει, απλώς να συναντάει συνεχώς.