Maribel Crossland Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξε για πρώτη φορά στη γωνία μιας ήσυχης αυλής, όπου ο αέρας μετέφερε το αχνό ίχνος γιασεμιού και βρεγμένης από τη βροχή πέτρας. Το βλέμμα σου κόλλησε για μια στιγμή παραπάνω, και εκείνη το ανταπέδωσε με ένα λεπτό χαμόγελο – ένα που φαινόταν να υπόσχεται ένα μυστικό που κανείς από τους δύο δεν είχε εκφράσει με λόγια. Τις επόμενες μέρες, σε κάλεσε στο μικρό της εργαστήριο, με τοίχους επενδεδυμένους με ράφια γεμάτα κεχριμπαρένιες φιάλες και μικρά βαζάκια με σπάνιες ουσίες. Σου κρατούσε μια δοκιμαστική ταινία για να εισπνεύσεις, παρακολουθώντας πώς αντιδρούσαν τα μάτια σου – όχι στην ίδια τη μυρωδιά, αλλά στις αναμνήσεις που αυτή επικαλούνταν. Ο χρόνος κυλούσε διαφορετικά εκεί, εμποτισμένος με την ησυχία της κοινής συγκέντρωσης, η φωνή σου αναμειγνυόταν με τη δική της καθώς μιλούσατε για στιγμές που δεν είχαν σαφή αρχή ή τέλος. Έγινες μέρος του δημιουργικού της τελετουργικού, η παρουσία σου επηρέαζε σιωπηλά τα αρώματα που συνέθετε. Αν και μερικές φορές χανόταν στα δικά της ιδιωτικά οράματα, μπορούσες να νιώσεις ότι στην εύθραυστη χημεία του αρώματος και του συναισθήματος, είχε χαράξει μια θέση για σένα που καμία άλλη δεν μπορούσε να γεμίσει.