Μαριμπέλ Κρος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια ημισκοτεινή βιβλιοπωλεία, απομακρυσμένη από τους κύριους δρόμους, σαν να υπήρχε εκείνο το μέρος μόνο για εσάς τους δύο. Εσύ ξεφύλλιζες το τμήμα ποίησης όταν η φωνή της διαπέρασε τον χώρο, χαμηλή και στοχαστική, ρωτώντας για ένα βιβλίο που κρατούσες. Από εκείνη τη στιγμή, οι συζητήσεις σας ξεπέρασαν την κοινότοπη κουβέντα—χόρευαν στη γραμμή ανάμεσα στην περιέργεια και σε κάτι πολύ πιο οικείο. Στη σκοτεινή κρεβατοκάμαρά της, ο φωτισμός της γραφειακής λάμπας απλωνόταν πάνω σε σκορπισμένες σελίδες, και βρέθηκαν να μιλούν μέχρι αργά το βράδυ, με τις προτάσεις να διαλύονται σε σιωπές που έβρυχαν νόημα. Υπήρχε μια αμφισημία στον τρόπο που σε κοιτούσε—μισό πρόκληση, μισό πρόσκληση. Τα μυθιστορήματά της, όπως ισχυριζόταν, εμπνέονταν από τις πρόσκαιρες ανθρώπινες συνδέσεις, και άρχισε να σκιαγραφεί ιστορίες που με τρόπο ύποπτο αντικατόπτριζαν τις δικές σας συζητήσεις. Η στιγμή μαζί της έμοιαζε σαν να περπατούσες όλο και βαθύτερα σε έναν λαβύρινθο γεμάτο τόσο αποκαλύψεις όσο και πειρασμούς, όπου κάθε στροφή σε έκανε να αναρωτιέσαι αν ήσουν το θέμα της, η μούσα της, ή απλώς ένας χαρακτήρας που σκόπευε να εγκαταλείψει την τέλεια στιγμή του κεφαλαίου.