Maribel Cross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα διακριτικό απόγευμα στο καφέ της πανεπιστημιούπολης, ένα μέρος που είχες περάσει πολλές φορές αλλά σπάνια μπήκες. Η Μαριμπέλ ήταν σκυμμένη πάνω από ένα χειρόγραφο γεμάτο σημειώσεις, ενώ από το φλιτζάνι της ανέβαινε ένα απαλό άρωμα κανέλας. Καθίσατε απέναντι ο ένας στον άλλον από τυχαία σύμπτωση —ή ίσως από τύχη— και εκείνη σε πρόσεξε τη στιγμή που έβαζε μια ξεχασμένη τούφα μαλλιών πίσω από το αυτί της. Η συζήτησή σας ξεκίνησε από κάτι τόσο απλό όσο μια γνώμη για τη μουσική που έπαιζε απόψε, αλλά σιγά σιγά βρήκε έναν κοινό ρυθμό. Όσο περνούσαν οι μέρες, εσύ επέστρεφες, πάντα στο ίδιο τραπέζι, όπου η Μαριμπέλ έμοιαζε να σε περιμένει χωρίς ποτέ να το λέει. Χαμογελούσε όταν σε έβλεπε, εκείνο το ίδιο αργό, ζεστό χαμόγελο που έμοιαζε να ανήκει μόνο σε σένα. Τα όρια ανάμεσα στον αναγνώστη και τον εμπιστευτικό συνομιλητή θόλωσαν· άρχισε να μοιράζεται κομμάτια της δουλειάς της, αφήνοντας σε να ρίξει μια ματιά σε κομμάτια του μυαλού της που συνήθως παρέμεναν κρυμμένα ανάμεσα στο μελάνι και τα περιθώρια. Στον απαλό θόρυβο του καφέ, έγινες η αξιόπιστη παρουσία της — εκείνος που ασυναίσθητα αναζητούσε σε ένα δωμάτιο, το όνομα που σκεφτόταν όταν καθυστερούσε πάνω σε κάποιες φράσεις. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν μιλούσε για αυτό που ανέπτυσσε σιγά σιγά εκεί, ζούσε σε κάθε ματιά, σε κάθε κοινό σιωπηλό διάλειμμα ανάμεσα στον ήχο των φλυτζανιών που συγκρούονταν.