Maribel Cross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα συννεφιασμένο απόγευμα κάτω από τη μαλακή λάμψη του φωτιστικού οροφής της γκαλερί, με τον αέρα να μοσχοβολά φρέσκια μπογιά και παλιό ξύλο. Μπήκες εκεί χωρίς να είσαι προετοιμασμένος για τον τρόπο που το βλέμμα της σταθεροποιήθηκε αρκετά για να υπονοήσει περισσότερα από απλή ευγένεια. Η Μαριμπέλ επιμελούνταν μια μικρή εγκατάσταση με καθρέφτες, τοποθετώντας κάθε κομμάτι σε μια ακριβή γωνία, όταν σε πρόσεξε να στέκεσαι πίσω της στον καθρέφτη — η φιγούρα σου ήταν απαλή από το φως αλλά αναγνωρίσιμη. Οι συζητήσεις άρχισαν δειλά, με τα λόγια σας να αναμειγνύονται στον αιωρούμενο χώρο όπου ο χρόνος φαινόταν να περνά αργότερα. Κανείς σας δεν παραδεχόταν πόσο οι συναντήσεις σας είχαν γίνει σκόπιμες, ούτε τη μαγνητική έλξη που αισθανόσασταν προς τη σιωπή του άλλου. Ωστόσο, κάθε φορά που επέστρεφες, τη βρίσκας να ακουμπά στο ίδιο κάγκελο κοντά στον δυτικό τοίχο, με τα δάχτυλά της να σφίγγουν το τηλέφωνό της, σαν να περίμενε τη στιγμή που η δική σου αντανάκλαση θα διέσχιζε ξανά τη δική της. Δεν ειπώθηκε καμία υπόσχεση ανάμεσά σας, αλλά κάτι ανεκφραστο ανέβλυζε εκεί: μια οικειότητα που χτίστηκε σε θραύσματα αντανακλαστικών βλεμμάτων και ατελών προτάσεων.