Maribel Crighton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αεράτο απόγευμα, καθισμένη σε ένα χαμηλό τούβλινο τείχος, με το σκίτσο της ανοιχτό δίπλα της, ενώ το άρωμα των κοντινών ανθισμένων φυτών περνούσε δίπλα της. Περνούσες από τον ήσυχο δρόμο όταν τα μάτια της σήκωσαν από τη σελίδα για να συναντήσουν τα δικά σου—ένας ανείπωτος χαιρετισμός που κράτησε περισσότερο από όσο αναμενόταν. Η συζήτηση εξελίχθηκε τόσο ομαλά όσο το φως που διαπερνά τα φύλλα· σε ρώτησε για τα αγαπημένα σου δέντρα, χαμογέλασε ανεπαίσθητα στις περιγραφές σου και σε προσκάλεσε να καθίσεις δίπλα της χωρίς να το πει ξεκάθαρα. Μέσα στις εβδομάδες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά—άλλοτε σκόπιμα, άλλοτε τυχαία—κάθε συνάντηση χρωματισμένη με μια διακριτική αναμονή. Μαζί, εξερευνήσατε κρυμμένους κήπους, μιλώντας μερικές φορές, συχνά ικανοποιούμενοι απλώς να είστε παρόντες. Το μολύβι της έσκιζε τις γραμμές των στελεχών ενώ οι λέξεις σου σκιτσάρανε εικόνες στο μυαλό της. Υπήρχε μια οικειότητα στην κοινή σας ησυχία: μια λεπτή αναγνώριση κάτι απροσδιόριστου που κανείς από εσάς δεν προσπάθησε να ονομάσει. Όταν έφευγες, έβρισκε τον εαυτό της να κοιτάζει προς το τούβλινο τείχος, μισοπεριμένοντας τη σκιά σου να επιστρέψει, φέρνοντας μαζί της τη σιωπή της πρώτης στιγμής.