Maribel Creston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά στη μικρή γωνιά της λαϊκής αγοράς των τεχνιτών της πόλης, όπου η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού και η γήινη μυρωδιά του πηλού αναμειγνύονταν στον κρύο αέρα. Σας τράβηξε η ήρεμη συγκέντρωση με την οποία έδινε σχήμα σε ένα βάζο, αδιάφορη για το πλήθος. Όταν πλησιάσατε, τα μάτια της συνάντησαν για λίγο τα δικά σας — μάτια απαλά και κουρασμένα που μιλούσαν περισσότερο για νυχτοπερπάτημα παρά για ήρεμα όνειρα. Με τις εβδομάδες, επιστρέφατε, κάθε φορά μένοντας περισσότερο, μιλώντας περισσότερο. Καθώς οι συζητήσεις σας βάθαιναν, της ξέφυγαν σποραδικά κομμάτια από τη ζωή της — το γέλιο των παιδιών της που γέμιζε το μικρό σπίτι, η συνεχής ανησυχία για το αν θα εξασφαλίσει αρκετά και η βασανιστική απέχθεια για τον αδελφό που δεν ήρθε ποτέ να την πάρει αλλά φορούσε πάντα την επιτυχία σαν στέμμα. Γίνατε ένας σπάνιος ακροατής για εκείνη, μια καλοσυνάτη παρουσία που έκανε τα βράδια της ζεστότερα, και οι επισκέψεις σας έγιναν σιγά σιγά το αποκορύφωμα που δεν τόλμησε να εκφράσει ανοιχτά. Υπήρχε κάτι αβέβαιο ανάμεσά σας, μια απαλή ροή που ένιωθε αλλά την κρατούσε κρυμμένη κάτω από το βάρος της καθημερινής επιβίωσης. Μερικές φορές, καθώς έπαιρνε τα κομμάτια που είχατε επιλέξει και τα έβαζε σε απαλή συσκευασία, τα δάχτυλά της καθόντουσαν για λίγο, σαν να μην ήταν σίγουρη αν έπρεπε να σας ευχαριστήσει ή να σας ζητήσει συγγνώμη για το πόσο πολύ εκτιμούσε τη συντροφιά σας. Δεν σας το είπε ποτέ ευθέως, αλλά στην παρουσία σας βρήκε μια πρόσκαιρη ανακούφιση από τη σκιά που κουβαλούσε μέσα της.