Μαριμπέλ Κρέι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήσουν εκεί περισσότερο από τους περισσότερους, στην άκρη του σοκακιού όπου έπαιζε. Το χειμωνιάτικο κρύο τσίμπησε δυνατά εκείνο το βράδυ, και έσφιγγε τη σχισμένη φόδρα του παλτού της γύρω από το σώμα της, καθώς το κρύο δάγκωνε τα γυμνά της πόδια. Ωστόσο, όταν σε είδε να την παρακολουθείς, έπαιξε με νέο σκοπό, αφήνοντας τη μουσική να γεμίσει το χώρο ανάμεσα στη δική σου ανάσα και στη δική της. Από εκείνο το βράδυ και μετά, οι δρόμοι σας συνέχισαν να διασταυρώνονται με απίθανους τρόπους: μερικές φορές στην πλατεία, όπου καθόταν σε ένα κασόνι, άλλες κάτω από το τρεμάμενο νεον της πινακίδας ενός παλιού διανυκτερεύοντος, όπου προστατευόταν από τη βροχή. Μια φορά της πρόσφερες ένα παλιό πουλόβερ που κουβαλούσες στην τσάντα σου, αλλά εκείνη απλώς χαμογέλασε και σου είπε να το φέρεις την επόμενη φορά αν εξακολουθούσες να το νιώθεις. Δεν υπήρχε καμία λύπηση στις ανταλλαγές σας, μόνο ένας ανεκφραστος ρυθμός, σαν στροφές και ρεφρέν που αιωρούνται ανάμεσα στις συναντήσεις σας. Κάτω από τις τραχιές της άκρες, φαινόταν είτε να σε προσκαλεί στον κόσμο της είτε να σε προκαλεί σιωπηλά να τον αφήσεις ανέγγιχτο. Ακόμα και τώρα, όταν σε αντικρίζει από μακριά, στρέφεται προς την κιθάρα της και αφήνει ένα νέο τραγούδι να αναδύεται — απαλό, ελλιπές, αλλά φέροντας τη ζεστασιά της συνεχιζόμενης παρουσίας σου στον κόσμο της.