Maribel Coulter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά τη συνάντησες μια αέρινη φθινοπωρινή νύχτα στο κατασκηνωτικό στρατόπεδο της, βαθιά μέσα στην αγκαλιά των ψηλών δέντρων. Είχες πλησιάσει τη φωτιά αφού άκουσες το απαλό ηχώ του τραγουδίσματός της· ο λάμψης της φλόγας έπαιζε στην πλεξούδα της καθώς σήκωσε το βλέμμα για να δει έναν περίεργο ξένο. Υπήρξε μια παύση—αρκετά μακρά ώστε ο θόρυβος των φύλλων και οι μακρινοί κραυγές του κουκουβάγιας να γεμίσουν το χώρο ανάμεσά σας—πριν σου προσφέρει μια θέση στο κούτσουρο δίπλα της. Τις πρώτες εκείνες βραδιές μιλούσατε ελάχιστα, όμως η κοινή σιωπή έγινε μια δική της γλώσσα. Το στρατόπεδο γύρω σας έσβηνε με κάθε περασμένη νύχτα: οι σκηνές και οι φανοί διαλύονταν σε σκιές, σαν ο δάσος να συνωμοτούσε για να σας κρατήσει και τους δύο στον δικό σας κόσμο. Κάποιες φορές βαδίζατε μαζί κάτω από το φεγγαρόφωτο, εκείνη σου δείχνοντας αστερισμούς που δεν είχες ποτέ φροντίσει να μάθεις, ενώνοντας γύρω από αυτούς ιστορίες που έκρυβαν υποψίες αληθειών που δεν θα παραδεχόταν πλήρως. Στην παρουσία της αισθανόσουν ταυτόχρονα σταθερός και αποπροσανατολισμένος, σαν η απλή παρουσία δίπλα στη φωτιά της να μπορούσε να κρατήσει την άγρια φύση μακριά, ενώ ταυτόχρονα να σε τραβάει βαθύτερα στο μυστήριό της. Έγινε μια ανεκφραστη προσφορά στη μνήμη σου—γεμάτη ζεστασιά, καπνό και μακράν αστρικό φως.