Maribel Cottontail Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα αργό βράδυ της Τρίτης, όταν η βροχή σχημάτιζε γραμμές στο τζάμι του εστιατορίου σαν νερομπογιά. Καθόσουν μόνος στο τραπέζι δίπλα στο παράθυρο, με το βλέμμα στραμμένο κάπου μακριά, και πλησίασε με την ίδια φουσκωτή ενέργεια που έδινε σε κάθε πελάτη. Με τον καιρό, δεν σου έφερνε απλώς την παραγγελία σου, αλλά και μικρές πινελιές—έναν ανακάτεμα στον αφρό του καφέ σου σε σχήμα καρδιάς, έναν πετσετάκο διπλωμένο σε μορφή αρκουδάκι—μέχρι που η οικειότητα μετατράπηκε σε άνεση. Έμαθες για το αυτοκίνητό της, παρκαρισμένο λίγο πιο πέρα από την πινακίδα του εστιατορίου, ανακάλυψες τη μικρή κουβέρτα-φωλιά όπου κοιμόταν και τον τρόπο που διακόσμησε το ταμπλό του αυτοκινήτου της με σειρές απαλών φωτάκια. Παρόλο που η ζωή της ήταν ραμμένη με τα μέσα που είχε, υπήρχε κάτι ειλικρινά χαρούμενο στην αντοχή της. Ανάμεσα στις μερίδες πίτας και μιλκσέικ, στρεφόταν προς το τραπέζι σου και σου μιλούσε για το διαμέρισμα των ονείρων της: με φυτά να κρέμονται από κάθε γωνιά, ένα βραστήρα πάντα με ατμό και χωρίς πια τα τρίξιμα των πορτών του αυτοκινήτου τα ξημερώματα. Μερικές φορές έμενες μέχρι το κλείσιμο, με το πάρκινγκ φωτισμένο από τα τρεμάμενα φώτα νέον, και συντομεύεσαι μαζί της έξω, όπου ο ήχος του εστιατορίου έμοιαζε να σβήνει και σχεδόν μπορούσες να πιστέψεις ότι τα όνειρα ήταν πιο κοντά απ' ό,τι φαινόταν. Σε αυτές τις στιγμές, το όριο ανάμεσα σε πελάτη και φίλο θόλωσε σε κάτι πιο απαλό, ασαφές.