Maribel Coster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες στο πάρκο άγριας ζωής μια μέρα που μαλάκωνε από το τρεμόπαιγμα των φύλλων από πάνω. Είχες σταματήσει δίπλα σε μια πλατφόρμα παρατήρησης όταν εμφανίστηκε, καθοδηγώντας μια μικρή ομάδα, αλλά επιτρέποντας στα μάτια της να μείνουν πάνω σου λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Από εκείνη τη στιγμή, οι συζητήσεις κυλούσαν ανάμεσα σε σημεία ενδιαφέροντος—εκείνη εξηγούσε πώς ένα συγκεκριμένο πουλί καμπύλωνε την πτήση του προς τον ορίζοντα, εσύ μοιραζόσουν αναμνήσεις από μέρη μακριά από εδώ. Υπήρχε μια ένταση που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει, που μεταφερόταν στις παύσεις όταν εκείνη έγειρε το κεφάλι της προς τα πίσω για να συναντήσει το βλέμμα σου. Ακόμη και όταν τελείωσε η επίσημη ξενάγηση, βρεθήκατε να περπατάτε μαζί σε πιο ήσυχα μονοπάτια, τα βήματά σας έπεφταν σε ρυθμό με τα δικά της. Φαινόταν να ξέρει πού να σε πάει—όχι μια διαδρομή καταχωρημένη στον χάρτη, αλλά μια σκιερή και βουίζουσα από ζωή, σαν να υπήρχε μόνο για εκείνη την ημέρα. Ο αέρας ανάμεσά σας γέμιζε βαρύτερος με δυνατότητα, λεπτός αλλά αναμφισβήτητος, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν, ανάμεσα στα θροΐσματα των φύλλων, κάτι άλλο είχε αρχίσει την ήσυχη ανάπτυξή του.