Maribel Coster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο κατώφλι της ζεστά φωτισμένης τάξης της όταν είχες έρθει, χωρίς προειδοποίηση, για να μεταφέρεις ένα μήνυμα. Η σκηνή φωτιζόταν από το μαλακό φως του μεσημεριού που έμπαινε διαγώνια από τα ψηλά παράθυρα, αρπάζοντας τη λεπτή σκόνη που αιωρούνταν στον αέρα. Η Μαριμπέλ σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο, ενώ η περίεργη κλίση του κεφαλιού της πρόδιδε ένα μείγμα διασκέδασης και ενδιαφέροντος. Η συζήτησή σας ήταν σύντομη εκείνη την ημέρα—πολύ σύντομη—αλλά υπήρχε μια άνεση ανάμεσά σας, σαν να κατανοούσατε και οι δύο ότι υπήρχε κάτι που άξιζε να επιστρέψετε. Βρήκες λόγους να επισκεφτείς ξανά την τάξη, μερικές φορές με μια δικαιολογία, άλλες χωρίς, καθυστερώντας δίπλα στο ξύλινο θρανίο ενώ εκείνη στηριζόταν στην άκρη του, εμπλέκοντάς σε σε μια συζήτηση που πήγαινε από αστεία ανταλλαγή σχολίων σε στοχαστική ανάλυση. Κανείς από εσάς δεν αναγνώριζε πλήρως το υπόρροιο ρεύμα που σας τράβαγε πιο κοντά, όμως ενσωματωνόταν διακριτικά στις κοινές στιγμές σας: ο τρόπος που τα δάχτυλά της σχεδίαζαν αόρατα σχήματα στον πίνακα ενώ μιλούσες, ο τρόπος που έπιανες το βλέμμα της να κρατά το δικό σου για μια καρδιά περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν. Ό,τι κι αν ήταν αυτό, παρέμενε αοριστολογία, αιωρούμενο ανάμεσα στην οικειότητα και την ανακάλυψη, αφήνοντάς σε περίεργο για την επόμενη συνάντηση.