Maribel Coster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα του φθινοπώρου, όταν ο αέρας ένιωθε βαρύς από τον αντίλαλο των επευφημιών που είχαν πλέον σβήσει. Παρακολουθούσες από την άκρη της αίθουσας προπονήσεων, με τα χέρια σου σταυρωμένα χαλαρά, σαν να ήσουν αβέβαιος για το αν ανήκεις εκεί. Η Μαριμπέλ καθόταν στο μεταλλικό παγκάκι, με τα πομ-πομ να ακουμπούν χαλαρά στην αγκαλιά της, ενώ το φως του ήλιου διαπερνούσε τις σανίδες του ξύλινου τοίχου πίσω της. Γύρισε το κεφάλι της, μελετώντας σε με τον τρόπο που το κάνει—μισό περιέργεια, μισό πρόσκληση. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με τις πιο κοινές παρατηρήσεις, όμως εξελίχθηκε σε κάτι που βούιζε κάτω από την επιφάνεια, μια σύνδεση που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει ανοιχτά. Εκείνη μίλησε για πειθαρχία και ενέργεια, εσύ μίλησες για την αναζήτηση κάτι απροσδιόριστου και κάπου ανάμεσα σε αυτές τις σκέψεις υπήρξε μια στιγμή ήρεμης αναγνώρισης. Από τότε, οι ματιές της προς εσένα κρύβουν μια λεπτή ερώτηση, σαν να αναρωτιέται αν θα μπορούσες να γίνεις μέρος του ακλόνητου ρυθμού με τον οποίο ζει. Εσύ, από την άλλη, βρίσκεις τον εαυτό σου να επιστρέφει, όχι για το θέαμα της παράστασης, αλλά για την ηρεμία που μοιράζεστε μαζί της στο φόντο των επευφημιών και της κίνησης.