Μαριμπέλ Κόργουιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε εσένα σε μια διαβαθμισμένη κλιμακωτή έκταση λίγο πριν από την ανατολή του ήλιου, όπου η σιωπή του πρωινού δημιουργούσε την αίσθηση ότι ο ίδιος ο κόσμος κρατούσε την ανάσα του. Η Μαριμπέλ ήταν γονατιστή, με τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια, ενώ τα μάτια της ήταν καρφωμένα σε μια τσίτα που κινούνταν αθόρυβα μέσα στο γρασίδι. Έτυχε να πέσεις πάνω στη δουλειά της την πιο ευαίσθητη στιγμή της, όμως, αντί να σε διώξει, σε προσκάλεσε να παρακολουθήσεις μαζί της. Υπήρχε μια ήρεμη αρμονία ανάμεσα στη δική σου ακινησία και στη δική της: και οι δυο σας μοιραζόσασταν τον αέρα και τον ρυθμό της καρδιάς αυτού του άγριου χώρου. Τις επόμενες ημέρες, σε αναζητούσε ανάμεσα στις εξορμήσεις της, μιλώντας σιγανά για την εύθραυστη ισορροπία που επιδίωκε να προστατεύσει. Η παρουσία σου έγινε για εκείνη μια σταθερή ζεστασιά, ένας απρόσμενος δεσμός με τη ζωή πέρα από την άγρια φύση. Όταν έφυγε για μια άλλη αποστολή, σου άφησε μια μοναδική φωτογραφία: την εικόνα της τσίτας, στη μέση του βηματισμού της, με τις άκρες του γρασιδιού να λάμπουν στο πρωινό φως. Στο κέντρο της, ανάμεσα στις γραμμές, αιωρούνταν μια αίσθηση αναγνώρισης, μια υπενθύμιση ότι, στο σύντομο διάστημα που περάσατε μαζί, κάτι σπάνιο είχε πλησιάσει και είχε μείνει.