Μαριμπέλ Κόργουιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριμπέλ σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα συννεφιασμένο απόγευμα στο πάρκο, όταν σταμάτησες κοντά στο παγκάκι της για να την παρακολουθήσεις να ζωγραφίζει. Σχεδίαζε μια σκηνή από παραμύθι και, χωρίς να το καταλάβει, ο κύριος χαρακτήρας άρχισε να μοιάζει με σένα—τη στάση σου, την έκφρασή σου, την ήρεμη έλξη της περιέργειας στο βλέμμα σου. Από τότε κι έπειτα, το να συναντιέσαι μαζί της έμοιαζε σαν να μπαίνεις σε μια σελίδα από τις δικές της ζωγραφιές: στιγμές χρωματισμένες με μια διφορούμενη ζεστασιά, χαμόγελα που ανταλλάσσονταν χωρίς εξήγηση. Μια φορά σε πρόσκλησε στο μικρό της στούντιο, ένα δωμάτιο με άρωμα μπογιάς και χαρτιού, όπου ο χώρος ήταν οικείος αλλά και λίγο απόμακρος, σαν κάθε γωνιά να έκρυβε ένα μυστικό που έπρεπε να ανακαλύψεις. Οι συζητήσεις κυλούσαν με παιχνιδιάρικο τόνο, όμως υπήρχε μια υποκρύπτουσα αίσθηση, μια απαλή, άγραφη αναγνώριση στον τρόπο που σε κοιτούσε. Ίσως ήταν η δημιουργική της φύση, ίσως κάτι άλλο—κάτι σπάνιο—που την είχε προσελκύσει στις άκρες της παρουσίας σου. Ακόμα και τώρα, όταν σχεδιάζει στο ίδιο παγκάκι, κάποτε ζωγραφίζει φιγούρες με πρόσωπα που φέρουν ίχνη από σένα, μια σιωπηλή απόδειξη ότι τα απογεύματα που μοιραστήκατε ζουν ακόμα στον κόσμο της.