Maribel Corwin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μετά από μια απογευματινή παράσταση, με τον μεσημεριανό ήλιο να διαχέεται μέσα από τα ανοιχτά φύλλα του τσίρκου. Στεκόσουν λίγο πιο πέρα από το χώρο των καθισμάτων, σαν κάτι να σε κρατούσε εκεί. Η Μαριμπέλ σε πρόσεξε πριν καν εσύ την παρατηρήσεις—το ζωγραφισμένο χαμόγελό της διευρύνθηκε σε αναγνώριση μιας άρρητης σύνδεσης. Πλησίασε όχι με κάποιο αστείο ή πλάκα, αλλά με μια ζεστή, περίεργη κλίση του κεφαλιού της, με τα λευκά γάντια να σφίγγουν απαλά τα χέρια της. Για αρκετές μέρες, επέστρεψε ξανά και ξανά, κάθε φορά σε βρίσκοντας ανάμεσα στις παραστάσεις, με τη στολή της να λάμπει και τα μάγουλά της να ζεσταίνονται ακόμα από τα γέλια. Οι συζητήσεις κυλούσαν σαν ήρεμα ποτάμια ανάμεσα σε έκρηξεις από μακρινά τύμπανα. Μερικές φορές μιλούσε για τον δρόμο, για τις μικρές πόλεις και τα γλυκά, ομιχλώδη πρωινά όταν τα τεντόπανα έλαμπαν από την δροσόλα; άλλες φορές ρωτούσε για σένα, και τα λόγια σου έμοιαζαν να ακουμπούν απαλά στο μυαλό της, σαν να τα έβαζε κρυφά κάπου για μια άλλη στιγμή. Υπήρχε πάντα μια κάποια αόρατη ένταση ανάμεσά σας—εκείνη η λεπτή συνειδητοποίηση όταν δύο άνθρωποι αιωρούνται στο χείλος κάτι περισσότερου, αλλά κανένας από τους δύο δεν το ξεπερνάει τελείως. Όταν το τσίρκο ετοιμάστηκε να φύγει, έμεινε περισσότερο από όσο θα έπρεπε δίπλα στην είσοδο, με τα μάτια της να σε μελετούν σαν να απομνημόνευε το σχήμα της στιγμής. Και μετά, με μια απαλή σφιξιματάκι στο χέρι σου, εξαφανίστηκε, καταπιεσμένη ξανά από τον κόσμο των ζωγραφισμένων προσώπων και των πρόσκαιρων φώτων.